De ziel van een blogger

Eigenlijk ben ik een nep-blogger. Spaansbenauwd krijg ik het er soms van. Van de trends, de verwachtingen, de aandacht, de kritiek, de hippe events en de druk. Het liefst zit ik gewoon de hele dag stukkies te typen in mijn joggingbroek op de bank terwijl ik tussendoor wat gerechtjes kook die ik binnen 5 minuten op de foto kiek. Want geloof mij, meer aandacht aan die foto’s schenk ik niet. Daar heb ik trouwens weleens een mail over gehad. Met de boodschap “of ik niet wat meer aandacht aan mijn foto’s kon schenken”. Naar die tekst heb ik een minuut of 5 zitten staren en besloot toen dat deze beste meneer geen enkel idee had hoe mijn dagen eruit zien en dat ik geen fotograaf ben, maar “stukkies tikker”. En niet geheel onbelangrijk, dat smaak bij mij altijd belangrijker is dan het plaatje. Foto’s kunnen nog zo mooi zijn, maar als jullie ruk recepten van mij krijgen dan houdt het natuurlijk snel op met deze blog.

Toen mijn blog zo’n twee jaar geleden begon te groeien had ik nooit kunnen bedenken waar ik vandaag sta. Mensenlief, jullie bezoeken met z’n allen zo’n 80.000 keer per maand mijn blog. Dan zal ik vast wel iets goed doen, maar het levert ook onzekerheden op. Want als je gaat groeien, vinden er ook veranderingen plaats. Ergens zal je ook een keer geld moeten gaan verdienen, maar hoe doe je dat zonder je geloofwaardigheid te verliezen? Een van de dingen waar ik dagelijks mee worstel. De mening van een blogger is er natuurlijk maar een. Daar kan ik jullie mee inspireren, maar dat wil niet zeggen dat mijn mening heilig is. Sterker nog, ook ik kan ernaast zitten. Zelfs dat is niet erg, zolang alles wat ik hier publiceer maar wel op waar- en echtheid berust. Dan pikken jullie er maar uit wat voor jullie interessant is en waarmee je je eigen keuzes kunt maken. Mensen inspireren. Met echte verhalen, heerlijke recepten en oprechte tips. Dat is de ziel van Francesca Kookt en dat is waar ik voor ga.

Daarom schrijf ik ook deze blog.
Om voor eens en altijd uit te leggen wat je hier wel en niet mag verwachten.

Regel 1: blogs komen alleen online als ik er zelf enthousiast over ben. Zelfs als ik ervoor word betaald. Er komen af en toe gesponsorde artikelen voorbij, dat is waar ik deels van leef. Deels is trouwens wat overdreven, want als je de tijd afzet tegen de inkomsten dan verdien ik maar een paar euro per uur, dus eigenlijk kan ik net zo goed weer in de horeca gaan werken als 15-jarige. Maar dat terzijde. Ik werk alleen mee aan gesponsorde artikelen als ik achter het onderwerp sta en volledige eindredactie heb. Anders niet. Dat is een belofte die ik niet zal breken. Zo ook met restaurant- en productreviews. Natuurlijk word ik uitgenodigd en krijg ik gratis producten toegestuurd. Sterker nog, de postbode ziet mij net zo vaak in mijn joggingbroek als The Mr. Maar als ik niet enthousiast ben, dan komt het niet op de blog. Nog een belofte.

Regel 2: ik blog niet over trends, maar over balans en genieten. De foodtrends vliegen je om de oren de laatste jaren en ik word er af en toe een beetje moe van. Als ik alle verhalen moet geloven dan word ik niet oud met mijn eetpatroon. Daar geloof ik niet in, ik geloof wel in balans en koken met pure producten. Gewoon weer echte groenten en fruit eten, zelf koken, alles met mate en bewuste keuzes maken die echt niet altijd biologisch hoeven te zijn. Ik leef volgens de 80/20 regel en soms is het 70/30 als ik zin heb in nog een stuk taart met suiker. Je vindt hier blogs over kokosolie, quinoa en detoxen, omdat ik het allemaal heb uitgeprobeerd. Die kokosolie vind ik nog steeds top, quinoa ben ik wat voorzichtiger mee geworden omdat ik er moeite mee heb dat hele volksstammen niets meer te eten hebben omdat wij quinoa tot trend van het jaar hebben uitgeroepen en van detoxen word ik ongelukkig. Verder doe ik ook niet aan pizzabodems van bloemkool en mag mijn peuter gewoon brood (ja, van tarwe) eten. Omdat het past in onze levensstijl waar balans is. De peuter eet maximaal 2 (echte) boterhammen per dag en die (echte) pizza eten we misschien 1 keer in de 4 weken. Op slowjuice sapjes ben ik trouwens wel gek, maar dan alleen als er een juiste balans is tussen de groente en fruit. Want ik heb geen idee waarom ik een sapje van boerenkool, biet, komkommer en andijvie zou willen drinken als het qua smaak niet te drinken is. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

Regel 3: ik ga geen filmpjes maken over wat ik de hele dag doe. Een tijdje terug had ik weer zo’n benauwd momentje. “Je moet filmpjes gaan maken…” piepte mijn inner voice. Nou, ik heb het uitgeprobeerd hoor. Er staan, in mijn ogen, 2 gedrochten van filmpjes op YouTube. En ik heb stiekem ook een filmpje gemaakt waarbij ik mezelf de hele dag heb vastgelegd. Die heb ik vervolgens ook weer heel hard gedelete. Met alle liefde wil ik jullie een kijkje geven in mijn leven. Daar tik ik dan wel stukkies over, met een paar plaatjes erbij. Dat is wie ik ben. Ben trouwens wel met een idee bezig voor filmpjes, maar dan met een hele andere insteek. Daar kom ik vanzelf op terug.

Regel 4, of nee…dit is geen regel, maar een missie: uiteindelijk hoop ik een steentje te kunnen bijdragen aan onze voedseltoekomst en vooral die van onze kinderen. Linksom of rechtsom, we hebben echt nog steeds te kampen met een groot probleem. Mijn generatie en ook een stukje van de generatie daarvoor is vergeten wat het is om echt te koken. En daarmee bedoel ik niet dat je 3 uur in de keuken moet staan om een culinair gerecht op tafel te toveren. Nee, gewoon koken. Pastaatje maken met verse groenten, vers soepje, stukje vlees met gewokte groenten, een fijne ovenschotel enzovoort. Gewoon echt koken, waarbij we alle pakjes, zakjes en kant-en-klaar producten zoveel mogelijk links laten liggen. Vooral voor onze kinderen is dit zo ontzettend belangrijk. Dat ze van jongs af aan leren wat echt voedsel is, dat je daar heerlijke gerechten mee kunt maken en van kunt genieten. Dat is waar ik dagelijks mee bezig ben en jullie maken mij niet gelukkiger dan wanneer ik een mailtje lees met de boodschap dat ik echt een verschil heb kunnen maken aan de eettafel.

In ons kleine landje zijn er inmiddels honderden foodblogs te vinden. Gelukkig maar, want iedereen heeft zijn eigen stijl en niche. Ik geniet er zelf van om andere blogs te lezen, me te laten inspireren door gerechten, wel leuke filmpjes te bekijken en af en toe ook in discussie te gaan over bepaalde voedingsonderwerpen. Dat houdt me scherp. Werd ook tijd om mijn belofte aan jullie weer eens scherp te krijgen.

Zo, je kan het maar kwijt zijn. En nu ga ik een echte pizza eten. Met rode wijn.

PS Ook voor eens en voor altijd: nee, ik tel geen calorieën en die komen ook niet hier op de site.

Volg Francesca Kookt! ook op Facebook, Twitter, Google+, Bloglovin’ of Instagram.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reacties over “De ziel van een blogger”

  1. Geweldig geschreven Francesca, ik ben het er helemaal mee eens. Oja, weet je wat wij gegeten hebben hier vanavond??? Hetzelfde als jij! Lekker, pizza met een glas wijn!

    Groetjes,
    Wilma.

  2. Fantastisch stuk. Ik vind het altijd zo grappig dat jij zo perfect kan verwoorden wat ik ook vind/denk. Alleen ik zou het niet zo duidelijk op papier kunnen krijgen 😉

    Het aantal bezoekers heeft ongetwijfeld met je echtheid te maken, dat zien mensen graag =) keep up the good work!

  3. Mooi, puur en dicht bij jezelf, ik houd ervan.
    En ik ben wel van de fotografie, maar stoor me nooit aan jouw foto’s. Daarvoor kijk ik op andere websites. Hier kom ik voor de kookinspiratie en die vind ik. Dank je wel!

  4. Mooi geschreven! Recht vanuit het hart!
    Ik vraag me juist altijd af: ‘Hoe doen die bloggers dat toch allemaal, naast een gezin, huishouden,….?’ Echt petje af hoor!

    Wees gewoon lekker jezelf, jij bent goed genoeg!!
    ‘k Hoop dat je verschrikkelijk hebt genoten van je pizza en dat je nu lekker met de beentjes omhoog zit! Proost!

  5. Amen! Tof dat je dat zo op papier zet en (wat mij betreft) hele fijne regels en beloftes. Dat maakt het leuk om jouw blog te lezen! Ik sluit me er helemaal bij aan. Hoewel ik vast ooit eens een bloemkoolpizza zal eten, gewoon omdat ik wil weten hoe dat smaakt :-).

  6. Als je blieft ga zo door met waar je al die tijd mee bezig was.
    Jij bent degene die ge “jeu” aan je stukjes geeft.
    Al de redenen die je opnoemde waren de reden om je te volgen. Daarbij vind ik je Surinaamse eten een leuke aanvulling. Hoe jij je balans vindt en daarbij je kleine man lekker en gezond leert eten is leuk om te lezen en voor velen te volgen.
    Dit zijn allemaal redenen boven op de lijst van jouw om je te volgen en te blijven volgen.
    Ik leer hier ook van.
    Ga zo door en ik kijk uit naar je volgende “stukkie” met misschien niet de mooiste foto, maar waar wel veel liefde vanaf spat.
    AJ

  7. Kijk, dat is nog eens klare taal. Het zal altijd lastig blijven om een goed evenwicht te vinden tussen verwachtingen, verplichtingen, meningen van anderen en je eigen belangen en wensen. Volgens mij doe je dat prima. Blijf bij jezelf en en dan komt de rest ook wel goed. Knap hoe je het weet te verwoorden.

  8. Ik ben een trouw volger en fan van je blog. Kokosolie gebruik ik ook. Qiunoa heb ik 1x geprobeerd,was er niet enthousiast over. Keek deze week naar de tig verschillende soorten.Ook hele dure. Ga het nog een keer maken.Ik verwonder mij over jouw energie, tomeloos.( zegt een oma van 68 jaar) Ik heb wel wat moeite met gesponsorde artikelen en ingredienten,maar als je er achter staat is er niets mis mee.
    Gewoon zo door gaan en je intuitie volgen. Mooi geschreven, recht uit je hart.
    Lieve groet, Marieke

    1. Ah lieve Marieke, volgens mij heb ik je inderdaad al een keer zien zeggen dat je je afvroeg waar ik mijn energie vandaan haal 😉 Ik heb mazzel dat ik snel schrijf, maar ben ook niet echt te stoppen. Klopt helemaal. Maar ik kan ook heel goed ontspannen en doe soms een hele dag helemaal niets. Heerlijk! Leuk dat je me zo trouw volgt.

  9. Hier kan ik me zooooo in vinden!
    Met deze blogpost is me meteen duidelijk waarom ik zo graag jouw blog volg.
    Lekker jezelf blijven en vooral n i e t meedoen aan trends, zeker niet op eet/kook gebied.
    Wel nieuwe dingen (uit)vinden, natuurlijk, altijd leuk en dan kijken of het wat is en wat je ermee kan. En altijd kwaliteit nastreven of het nu streetfood of een wat chiquer restaurant is, een 10-minuten maaltijd of een wat uitgebreider zelf gekookt maal is, kwaliteit en lekker daar gaat het om. Top!

  10. Helemaal mee eens!
    Ik ben ook echt een beetje allergisch voor al dat “hippe eten” en weiger dan ook consequent aan die trends mee te doen. Pizza met een bloemkool bodem? Hahaha, nee daar word ik echt niet warm van.