De rol van de vrouw in onze voedselcultuur

Gistermiddag zat ik naast een bijzonder aardige man te eten bij Ron Blaauw. Ik kende hem niet, heb niet eens zijn naam gevraagd tijdens de lunch (sorry daarvoor), maar we hebben heerlijke gesprekken gevoerd. Over onze voedselcultuur, slow food, dat we zo weinig tijd aan gezonde en echte voeding besteden en over de voedseltoekomst van onze kinderen.

Hij verraste mij op een gegeven moment met de volgende stelling die ik graag met jullie wil delen: “Onze voedselcultuur is achteruit gegaan doordat vrouwen meer en langer zijn gaan werken. Neem een voorbeeld aan Italië. Daar worden de ‘kwaliteiten van een vrouw’ mede beoordeeld door haar kookkunsten en waar zij haar ingredienten vandaan haalt. Een groot deel van de dag spendeert ze hieraan en hele gezinnen genieten van de puurste ingredienten en de eerlijke gerechten die daar uit voort komen. Doordat vrouwen minder tijd hebben, wordt er sneller ingekocht, meer kant-en-klaar gegeten en minder kritisch gekeken naar de kwaliteit van producten.”

Nou, laat me maar eens weten wat jullie daar nou van vinden!

Zal ik maar beginnen dan. Ik snap waar zijn stelling vandaan komt. Als voormalig carrièretijger had ik geen tijd om heel bewust met voeding en koken bezig te zijn. Toen ik daar weer meer tijd aan ging besteden, kostte me dat ook heel veel tijd extra. Als je niet alles in de supermarkt wilt halen (m.u.v. de grote steden) dan ben je soms een hele zaterdag bezig om je versproducten bij de boer, biowinkel of regiomarkt vandaan te halen. Of je bestelt het, maar daar betaal je dan ook weer voor.

Kijk, als ik zo’n markt in mijn stad zou hebben dan was het al gelijk een stuk makkelijker om dagelijks puur en gezond in te kopen.

Het blijft lastig en het is wat onzinnig om te zeggen dat je dan maar moet stoppen met werken. Maar als je echt bewust met je voeding wilt omgaan dan moet je daar wel wat tijd voor vrijmaken. Anders zal er nooit iets veranderen, voor onszelf niet en voor de voedseltoekomst van onze kinderen niet. Want als een kind van jongs af aan wordt geconfronteerd met echte smaken en verse ingredienten dan bouw je daarmee een fundering voor de rest van zijn of haar leven.

Nog een laatste licht geëmancipeerde noot, want zo ben ik dan ook wel weer. In dit verhaal en in deze tijd kan ‘vrouw’ natuurlijk net zo makkelijk vervangen worden door ‘man’. Maar in het voorbeeld over Italië is dat natuurlijk een onmogelijke zaak 😉

Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties hierop! En hoe jullie tijd vrij maken in een druk leven om bewust met voeding om te gaan.

Bron hoofdfoto, Bron marktfoto

Eetkalender 2020
Dé familiekalender met 250 recepten en 53 weekmenu's

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reacties over “De rol van de vrouw in onze voedselcultuur”

  1. Ook ik ben iemand die een aantal dagen per week werkt maar desalniettemin probeer ik toch altijd verse produkten op tafel te zetten. Mocht ik krap in de tijd komen omdat er soms op de meest onmogelijke tijden gesport moet worden dan creëer ik een ovenschotel die ik een dag van tevoren bereid. En je hebt helemaal gelijk wat je zegt over kinderen, geef ze zo vroeg mogelijk allerlei smaken mee, onze oudste at op zijn 4-de gezellig mosselen en oesters mee! En ja bij ons in huis wordt ook wel door mannen gekookt, al is het niet zo vaak!

  2. Erg leuk stukje om te lezen!
    Waar ik mij vooral zorgen over maak is dat mijn generatie (en die van mijn kinderen) van hun moeder leert om te koken met pakjes en zakjes. Waar zijn de familierecepten gebleven?
    Het doet mij ook denken aan een discussie die ik een tijd geleden volgde. Moeders gaven hun kinderen met eczeem liever hormoonzalf ter bestrijding dan gezonde voeding want dat was teveel werk. Iets wat mij erg raakte. Maar misschien ben ik ook het slachtoffer van mijn generatie. Ik wil werken, van mijn kinderen genieten, een schoon huis, gezond eten koken, sporten, moestuin en ook nog een leuke vrouw en vriendin zijn.

  3. Beetje niet van deze tijd. Wij hebben een moestuin en mijn vriend, lees man die besteed daar de meeste tijd aan en ook aan het eten. Ik bak graag dus brood en gebak maak ik dan weer. En daar heb ik in het weekend wel tijd voor naast mijn baan van 36 uur. Het is een kwestie van verdelen, volgens mij. Als of alleen vrouwen kunnen koken, de meeste chef-koks zijn mannen. En als man tja dan is handig om je vrouw de ‘schuld’ te geven….

  4. Wel mee eens. Goed koken met goede ingredienten (vers, lokaal, verantwoord) kost nou eenmaal tijd.
    Ik merk -als man die altijd kookt- dat de maaltijden en de aandacht daarvoor is verbeterd sinds ik arbeidsongeschikt werd. Nu pas had ik de tijd en aandacht voor de zaken in de keuken …

  5. We hebben tegenwoordig niet meer de luxe om niet te werken en de hele dag ingrediënten te zoeken voor het avondeten. Ik kook als man dagelijks, naast mijn werk, voor mijn vriendin en die is daar erg blij mee :-). Mijn ouders en vooral mijn vader die daar nog wat ouderwetse gedachten over heeft komen maar al te graag bij ons eten! Huishoudelijke taken verdeel je tegenwoordig en koken is absoluut geen specifieke vrouwenaangelegenheid (meer)!

  6. Ik denk dat je gesprekspartner gelijk heeft. De groeiende jachtigheid van de samenleving en de terecht (!) groei van het aandeel vrouwen op de arbeidsmarkt, zijn niet gunstig geweest voor onze voedingscultuur. Maar de oplossing ligt hem er natuurlijk niet in dat vrouwen weer terug de keuken in moeten. Ik heb een drukke (voltijd) baan en weet dat bewust eten een keuze is. Ook met weinig tijd is het goed mogelijk om de pakjes en zakjes uit je keuken te bannen. Eten heeft in ons gezin een prominente rol gekregen omdat wij daarvoor gekozen hebben. We maken er tijd voor.