Gezocht: kindvriendelijk sterrenrestaurant!

Met lede ogen volg ik de berichtgeving de laatste weken over de totstandkoming van kindvrije restaurants. Ik heb me er nog niet over uitgelaten, omdat mijn mening erover zeer duidelijk is.

Er is niets vervelender dan een restaurant waar je overhoop wordt gelopen door schreeuwende en rennende kinderen. Met in de ene hand een patatje en in de andere een iPhone van papa of mama. Ik begrijp dat. Sterker nog, ik vind het zelf ook irritant. Daarom kom ik nooit in een pannenkoekenrestaurant, ik trek het niet. Zelfs niet met mijn kleuter erbij. Die dan trouwens wel gewoon aan tafel zit, maar daar kom ik verderop in mijn betoog nog uitgebreid op terug.

Ik ben in mijn jeugd ongeveer opgevoed in (sterren)restaurants. In mijn herinnering zat ik meer in restaurants dan thuis aan tafel te eten (sorry mams, niet lullig bedoeld, ik moet even een punt maken). Nou was dat in werkelijkheid natuurlijk niet zo, maar het eten in restaurants vond ik zo intrigerend en leuk dat het voor mij het uitje van de week was. Ik zat met mijn nieuwsgierige snufferd in de keuken en er lag daar zelfs wat van mijn speelgoed in een stoffige kast. Nee, dat is waarschijnlijk niet normaal, maar het was wel mijn leven. De regels in een restaurant waren duidelijk. Je zat met je kont op een stoel, er mocht aan tafel gespeeld worden, maar er werd ook gepraat. En normaal gegeten. Vol trots bestelde ik zelf een tong bij de ober en kreeg een stukje kabeljauw geserveerd wat mijn vader achter mijn rug om had omgeruild. Wist ik veel. Mijn ‘tong’ smaakte fantastisch.

Ja, de liefde voor eten zat toen al in mijn genen. Deze is alleen maar meer aangewakkerd door die, voor mij, magische momenten in de restaurants waar we geregeld kwamen. Ik weet honderd procent zeker dat dit een van de redenen is waarom ik tegenwoordig over eten schrijf.

Nu heb ik zelf een kind. Inmiddels 4,5 jaar en ook hij wordt half opgevoed in restaurants. Daar speelt mijn vak een grote rol in. Maar vanaf baby zijnde nemen we hem al heel bewust mee. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met de restaurantopvoeding. Toen hij twee was zaten we met gemak drie uur aan een tepanyaki tafel waar hij met grote ogen naar de meneer achter de plaat keek en met man en macht probeerde om het stukje ei met zijn mond te vangen. Met zijn kont op een stoel, zoals het hoort. Ging het altijd goed? Zeker niet. Wij zijn ook weleens na een voorgerecht weggegaan, omdat hij niet te genieten was. Kan gebeuren. Dan reken je af, neem je je kindje mee naar huis, legt hem in bed en bestelt een broodje shoarma. Speelt hij weleens met een iPhone of iPad? Jazeker, want hij blijft een kind die niet altijd zin heeft om te praten, te tekenen of met auto’s te spelen. Nemen we hem altijd mee? Zeker niet. Ik vind het heerlijk om urenlang te tafelen met alleen mijn Mr. zonder jengelende kinderen om me heen. Nogmaals, ik begrijp het allemaal.

Maar wat ik niet begrijp is dat er nu zo’n punt van wordt gemaakt. Er moeten kindvrije restaurants komen en The Guardian vertelt in dit artikel aan restaurateurs hoe ze voortaan met kinderen moeten omgaan. Zo snel mogelijk het eten naar binnen schuiven, zorg dat je wifi perfect werkt voor de iPad en geef vooral geen kleurtjes of ballonnen, want daar worden kinderen levensgevaarlijk van.

Ik vind het kul.

Nee, niet alle kinderen kunnen een paar uur relaxed in een restaurant zitten eten zoals de mijne. De een is er eerder aan toe dan de ander. Maar een stukje opvoeding is daar essentieel bij. En restaurants kunnen er ook op een positief kritische manier mee omgaan. Zo reserveerde ik ooit bij een zeer goed restaurant in de Algarve en gaf bij de reservering aan dat onze peuter ook zou mee eten. De vriendelijke dame aan de telefoon vertelde me dat het restaurant niet zo geschikt was voor kleine kinderen. Ik was hierdoor zowel verbaasd als nieuwsgierig en vroeg haar waarom. Ze vertelde me dat ze geen patat en hamburgers op het menu hadden en het belangrijk vonden dat de andere gasten geen hinder zouden ondervinden van kinderen, omdat zij een avondje uit gingen en daar ook goed geld voor betaalden. Terecht punt. Ik legde haar uit dat we een kleine lekkerbek als kind hadden en dat ze daar niet bang voor hoefde te zijn. We wilden hem gewoon laten mee eten met het hele menu en als het om wat voor reden dan ook niet zou gaan, we gewoon zouden vertrekken. Vriendelijke dame blij en wij blij. Aan het einde van de avond had de peuter 6 gangen doorstaan en zat met grote ogen aan zijn pure chocolade bol. Het leven heeft gelukkig ook nog verrassingen in petto.

gezocht-kindvriendelijk-sterrenrestaurant-2

Waarom schrijf ik dit? Om het op te nemen voor al die donderstenen die het wel leuk vinden, inclusief hun ouders. Die met een kriebel in hun buik meegaan met papa en mama naar het restaurant en genieten van het eten wat ze krijgen. Kinderen zijn ook gewoon mensen, alleen de wereld is voor hen nog veel groter en enger. We moeten ze daar een beetje bij helpen. Ook als we uit eten gaan.

Dus beste sterrenchefs van Nederland, wie durft de uitdaging aan te gaan? Wie ontvangt mijn kleuter en een aantal andere foodliefhebbende vriendjes met open armen in jullie etablissement? Om ze te laten proeven van jullie fabuleuze gerechten terwijl ze gewoon aan tafel blijven zitten? Laat ze dan ook nog even in jullie keuken kijken en misschien mogen ze wel zelf hun toetje maken (het woord dessert kennen ze nog niet, komt wel). Hopelijk krijg je na afloop dan ook zo’n grote glimlach, inclusief tekening, zoals ik het bij de mijne al zo vaak heb zien gebeuren.

Ik doe ook maar vast een voorzet voor de tafelschikking. Susan Aretz van Smulpaapje en haar kleutermeisje schuiven namelijk in ieder geval aan. Dit onderwerp gaat haar ook zeer aan het hart en daar kun je alles over lezen in het artikel op haar site.

En ik heb zo maar het idee dat Miljuschka met haar 2 kids en Linda met haar kids Ilja en, grote vriend van mijn kleuter, Mika net zo graag als ik aan dit experiment willen meewerken.

Lieve chefs: jullie fans van de toekomt worden vandaag gemaakt.
Vind je dit een goed plan, stuur me dan even een mailtje. Dat mag naar info@francescakookt.nl en natuurlijk eet ik dan ook mee. Daar betaal ik  gewoon zelf voor, want dit vind ik veel te belangrijk.

Credits foto: Wendy van Bree Fotografie

Volg Francesca Kookt ook op Facebook, Twitter, Google+  en Bloglovin’.
Mijn leven achter de schermen zie je op
Instagram (francescakookt) en video’s bekijk je op YouTube!

Eetkalender 2020
Koop 'm nu in de pre-sale zonder verzendkosten!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reacties over “Gezocht: kindvriendelijk sterrenrestaurant!”

  1. Dag Francesca,
    ik begrijp dat je graag met kids naar een sterrenrestaurant wil. Zelf ging ik overal ook mee naartoe en ik was als peuter al groot olijven fan.
    Je punt begrijp ik alleen niet helemaal. Wil je dat er een uitzondering wordt gemaakt voor jouw kind en die van andere foodlovers? of vind je niet dat restaurants kinderen mogen weren(je geeft zelf ook aan dat kinderen in restaurants vervelend kunnen zijn)?
    Zelf denk ik dat we onze kinderen anders moeten opvoeden. In Italie zie je dat de kids zoveel liefde en een aandacht krijgen dat ze niet gillen en in Frankrijk durven de kinderen geen kick te geven.
    Ik denk dat ouders en kinderen het er zelf naar hebben gemaakt dat ze worden geweerd. Jammer voor de ouders die wel goed voor hun kids zorgen in een restaurant.
    Het punt blijft dat een sterrenrestaurant het niet naar andere gasten kan maken als die zich onprettig voelen van onrustige kinderen.

    1. Hi Rianne, thanks voor je reactie. Mijn punt is dat we niet moeten generaliseren. In de media lees ik tegenwoordig overal dezelfde verhalen en dat is dat kinderen beter geweerd kunnen worden in de horeca, omdat het gehorig en vervelend is. Ik vind dat zowel ouders als restaurateurs een verantwoordelijkheid hebben. Ouders voor een stukje eetopvoeding, waar uit eten en je gedragen in een restaurant ook bij hoort, en restaurateurs die best mogen vragen of een kind gewend is om uit te eten gaan. In het belang van zichzelf en de andere gasten.

      En wat ik bijna nergens teruglees is dat er kinderen zijn die uit eten gaan echt heel leuk vinden. Dat mag ook weleens belicht worden. Dus ik wil met een positief geluid een tegenreactie geven samen met Smulpaapje 🙂

  2. Wat een prima commentaar. Ik kom via Miljuschka op je stukje. Net op haar insta al uitgelegd dat ik als leraar regelmatig hoor dat kinderen met bord eten naar hun kamer gaan om daar in “gezelschap” van computer/xbox/gsm te eten. Er is niks mis met de kinderen. Wel met de opvoeding van een aantal van hen. Die van mij gaat ook mee! Ik houd ervan!
    PS vrienden van mij Namen hun baby eens mee naast Spetters te Breskens. Ging prima!

  3. Eens! Kinderen in restaurants is gewoon trainen. Ook ik ben opgevoed in restaurants (helaas geen sterrenrestaurants ;-)) en wist niet beter. Nu gaat het over restaurants, maar ze kunnen net zo prima mee naar theaters e.d.. Als ze maar leren hoe ze zichzelf kunnen vermaken en gedragen. Basic parenting!

  4. Hoi ,
    Het ligt aan de ouders .
    Wij hebben zelf onze kids altijd mee genomen en als ik al aan zag komen dat t het niet ging worden hupsakee alleen hoofdgerecht . En gaan met die banaan!
    Wij hebben zelf een bistro & eetcafe en vaak denken ouders darde bediening er is om op hun kroost te letten

  5. Wij hebben onze kids van jongs af aan (en de laatste vanaf baby in de maxicosi) meegenomen. En dat was in de tijd voor computertjes met games laat staan ipads en smartphones. Boekjes, kleuren en (jawel!) manieren leren , zo ging dat. Er waren gelegenheden dat ze niet meegingen en gelegenheden dat we ze wel meenamen en we begonnen eenvoudig. Lunchen op de Denneweg en zo (de mensen van Lodewiek en Peppermint daar hebben onze jongste van baby af aan in hun restaurant op zien groeien). Ik ben het helemaal met een aantal comments hierboven eens. Het begint bij de ouders, niet bij de kids. Weten wat je kind wel en niet kan (en daarmee dus rekening houden met de andere gasten) en ze trainen. Luidruchtige, loslopende etc (zg. ‘vrije’ ) kinderen zijn niet leuk, zijn niet interessant, zijn alleen maar een weerslag van het gebrek aan manieren van de ouders. Als dit regelmatig gebeurt begrijp ik best dat een restaurant daar huiverig voor wordt, want als ik speciaal uit wil gaan en daar geld voor over heb wil ik ook geen last hebben van die ouders/kids die ‘vrijheid/blijheid’ nastreven onder alle omstandigheden.

  6. Hi Francesca,
    Waar ik mij in de horeca al jaren mateloos aan stoor zijn de kindermenu’s. Ik heb een tweeling van 7 jaar die wel van alles lust, maar dan als nog vaak aan de gefrituurde hap zaten. Nu vragen we vaak om 1 normaal hoofdgerecht te delen, wat het voor de kinderen ook heel interessant maakt. Doen ze gezellig met ons mee. Uit eten is een feestje en nieuwe dingen proeven hoort daarbij. Helaas heb ik niet van die nachtbrakers, dus om het gezellig te houden, passen wij de tijden daar op aan. Hoe ouder ze worden, hoe beter dat het gaat. Netjes eten vind ik niet meer dan normaal en daar besteden we thuis heel veel aandacht aan.

    Dus, kom maar op met dat adres!
    En de groetjes aan Linda Peek

  7. Goed stuk Fran. Ik heb geen kids dus zit altijd aan de ‘andere’ kant zeg maar. En ja ook ik irriteer me vaak mateloos aan onopgevoede kinderen die krijsen en zich misdragen in een restaurant. Maar op geen enkel moment heb ik me voorgesteld dat kinderen niet meer welkom zouden zijn in een restaurant. Want elke keer als zoiets gebeurd (niet zo vaak overigens hoor) neem ik het de ouders kwalijk. Niet de kids. Het zijn nagenoeg altijd de ouders die het niet lijkt te interesseren. Die hun kroost vrolijk door het restaurant laten rennen zonder zich te bekommeren om de last die anderen ervan hebben.
    Dus in plaats van kinderloze restaurants te creëren lijkt het me een beter idee als duidelijk aangegeven wordt dat kinderen welkom zijn, maar dat bij overlast gevraagd kan worden of je wilt weggaan. Of zoiets.
    Wat jullie zelf al doen. Prima lijkt me toch! Ben benieuwd welke chefs de uitdaging aanpakken!

    1. Uiteindelijk gaat het inderdaad om de opvoeding. Kinderen die niet beter weten kun je ook niets kwalijk nemen. En ik vind inderdaad dat restaurants het best mogen aangeven, maar dit blijkt in de praktijk lastig. Ouders aanspreken op gedrag van hun kinderen valt niet altijd in goede aarde…;-)

  8. ben je al eens bij ” ‘t plein”in joure geweest? Vorig jaar, met kinderen. ( wel iets ouder maar toch)
    Een prachtig restaurant, een enorme leuke gastvrouw, kinderen in de keuken om het nagerecht te maken, echt genoten. Onze kinderen hebben genoten en zich meer dan welkom gevoeld!

    groet, suus

  9. Wij hebben een paar jaar geleden met kinders, toen 7&8 uren, bij FG Restaurant (2 sterren), toen nog net IVY geheten, gegeten. Bij reserveren gevraagd of kinderen gewenst waren en dat was geen probleem als ze bleven zitten. Prima, dat kunnen ze namelijk! 6 (volwassen) gangen lang hebben ze genoten van alle bijzondere gerechten en de bediening was écht geweldig met ze. Francois kwam ze halverwege halen voor een rondleiding in de keuken en iedereen een hand te geven. Ze hebben het er nog steeds over (vooral over de eetbare menukaart 😉 )en het was voor hun een ervaring om nooit meer te vergeten, dus op naar Rotterdam! Top!