Afgelopen december kreeg onze jongste zoon de diagnose epilepsie en volgde er een tijd van veel aanvallen, ziekenhuisopnames, onderzoeken en een daarop volgende behandeling met medicatie (wat nu gelukkig goed gaat en daar zijn we heel blij mee!).
Vanaf dat moment schuif je in een soort overlevingsstand. Je emoties parkeer je, want zorgen heeft voorrang. En dat ging zo weken door. Ondertussen werd mijn moeder ook ziek en lag begin januari in het ziekenhuis. En ik kreeg zelf een stevige griep, maar daar was geen tijd en ruimte voor, dus ik zorgde door. Ik voelde niet meer waar ik behoefte aan had, alleen nog maar wat er op dat moment moest gebeuren.
De blinde weken
Mijn dagelijkse realiteit bestond uit twee soorten dagen: Dagen waarop ik 24 uur bij ons zoontje was omdat hij elk uur aanvallen had. Thuis of in het ziekenhuis. En andere dagen waarbij mijn liefde het overnam en ik “alle ballen” van hem weer overnam: onze oudste zoon, mijn moeder, het huishouden (soort van), een paar cruciale werkdingen en proberen een gezin draaiende te houden.
Slapen deed ik nauwelijks, want hoe slaap je rustig terwijl je kind ’s nachts aanvallen heeft? Onregelmatig eten werd normaal, boodschappen schoten er vaak bij in, dus onderweg kocht ik wat ik ook maar qua koolhydraten kon vinden. Sporten verdween, want er was geen tijd of energie. Het enige dat telde was zorgen.
Ik had niet door wat dat met mijn lichaam deed, tot ik in de spiegel keek en mijn buik weer zag opzwellen. Broeken zaten strakker. Niet ineens, maar wel snel. In 2 maanden ben ik 5 kilo aangekomen.
Waarom stress je lichaam verandert
Achteraf snap ik precies waarom ik 5 kilo aankwam. Het was geen luiheid, geen gebrek aan discipline en al helemaal geen “ik liet mezelf gaan”. Het was biologie, hormonen en overleven:
1. Slaaptekort en toename in cortisol: Ik sliep bijna niet. Dat betekent: cortisol omhoog en vetopslag rond je buik. Je lichaam gaat in “bewaar-modus”.
2. Onregelmatig eten: Niet kunnen plannen = onderweg eten, snacken, snelle keuzes. Je verzadiging loopt achter en je suikerspiegel gaat op en neer. En je eet ongemerkt veel meer kcal op een dag doordat wat je eet vaak minder voedzaam is, waardoor je meer moet eten.
3. Minder bewegen: Sporten en lange wandelingen verdwenen. Alles ging op in zorgen en wachten.
4. Emoties uitzetten: Als je in overlevingsstand zit, eet je vaak om “door te kunnen”. Niet uit trek, maar voor brandstof en rust.
5. Zelf ziek worden: Mijn griep was de druppel: ontsteking, vocht vasthouden, weinig energie. De ontsteking zit er terwijl ik dit typ volgens mij nog steeds. Want ik blijf hoesten.
De zwaarste week en het kantelpunt dat daarop volgde
Half januari was mijn dieptepunt. Ik zag het lichamelijk, die extra kilo’s, maar ik voelde het vooral in mijn energie. Op dat moment wist ik: als ik nu niet weer voor mezelf ga zorgen, dan komt niemand hier verder mee.
Het hielp niet om krampachtig vast te houden aan mijn structuur van toen de wereld nog rozengeur en maneschijn was.Dat was simpelweg te veel gevraagd. Wat wel hielp? Zacht zijn voor mezelf. En realistisch, door weer kleine stapjes te zetten in de juiste richting.
“Wanneer alles wankelt, helpt het om te starten met 1 voedzaam eetmoment. Kies bij voorkeur voor het ontbijt en wees daarin consequent. Wanneer dit lukt, kun je dit rustig gaan uitbouwen.”
Diëtist & Voedingswetenschapper
Voedingsexpert voor vrouwen in de overgang
Hoe ik nu weer terugkom in mijn lijf
Ik heb het stap voor stap aangepakt binnen het “nieuwe normaal” waar we in zitten:
- Eerst wandelen. Een half uurtje levert meer op dan je denkt.
- Daarna een voedzaam ontbijt. Dat geeft een basis voor je hele dag.
- Weer preppen. Kleine dingen klaar hebben liggen voorkomt onzin eten.
- Morgen (of overmorgen) ga ik weer naar de sportschool voor een korte training.
- Ik ben vooral niet streng voor mezelf, want ook ik ben aan het herstellen.
De belangrijkste les
Als je in een zorgsituatie zit, gaat je lichaam mee in die zorg. Het is niet gemaakt om dan op je slankst te zijn, maar om je erdoorheen te dragen. Probeer niet teleurgesteld te zijn als dat extra kilo’s met zich meebrengt. Wees niet hard, maar zacht voor jezelf.
Goed voor jezelf zorgen is geen luxe als moeder, het is noodzakelijk. Dat begint niet met streng zijn, maar met één voedzaam moment op een dag. Als dat ontbijt is, top. Als dat een wandeling is, ook goed. Wat je maar vol kunt houden. En wees lief, in eerste instantie voor jezelf.
Liefs, Francesca
