In deze tijd van het jaar word ik pas warm als de temperatuur het nulpunt bereikt. Liefst eronder. Niets geen gemiezer, niets geen natte sneeuw. Hoppa, gewoon richting de -10. Want winter betekent ongegeneerd genieten van warme chocolademelk met slagroom, kaasfondue en glühwein. En hoe strenger de winter, hoe lekkerder het allemaal smaakt. Eens?
Om de winter eens lekker ijzig te beginnen toog ik naar Brasserie Winters Amsterdam. Een tijdelijk restaurant aan de vijver op het Museumplein. Je kunt je hier niet alleen uitleven met warme chocolademelk met slagroom, kaasfondue en glühwein, maar ook nog eens de spreekwoordelijke ijzers onderbinden.
En zo gebeurde het dat ik op ijshockeyschaatsen tussen volwassenen en kinderen door slalomde. En ik moet zeggen, dat ging me best goed af. Ik vloog, zonder te vallen, langs rode neuzen, klappertandende kinderen, omgevallen stoeltjes en verliefde stelletjes. En ja, ook ik werd gegrepen door de romantische sfeer. ICE* Amsterdam laat er dit jaar namelijk geen gras over groeien: de schaatsbaan is zelfs voorzien van een eigen ‘magere brug’. Een kopie van de echte welteverstaan. Inclusief karakteristieke lichtjes.
Terug naar Brasserie Winters Amsterdam; gezellig, knus, net een Zwitsers chalet. Binnen was ik getuige van verschillende dingen… Zo was er bijvoorbeeld een meisje dat, tot grote frustratie van haar ouders, het verwarmde houten hutje op haar grondvesten deed schudden met een soort James Brown-achtig dansje. Ze stampte woest met haar voeten, en begeleidde dit met luid gekir en geschud met de heupen. Ze danste rond de centrale tafel, waar groepen mensen lachten en aten en waar wat stelletjes romantisch zaten te wezen. Vanaf de muur keek Rudolph het rendier goedkeurend op ons neer. Kaarslicht flakkerde in zijn kraalogen. Op de achtergrond galmde een winterse hit, iets van George Michael, geloof ik. Het moet gezegd: Brasserie Winters is een fijne toevoeging aan de schaatsbaan. In ieder geval voor liefhebbers van huisgemaakte stamppotten, vers gemalen kaasfondue, apfelstrudel, een beetje kneuterigheid en iets wat op winter moet lijken.
Ik ging voor de kaasfondue. Niet één, maar twee soorten: de naturel- én de truffelkaasuitvoering. Allebei heerlijk smeuïg. Ik kreeg er trouwens vers brood en verschillende groentes bij. En mijn wijnglas bleef gevuld.
Even tussen jou en mij: het heeft écht wel iets: schaatsen tussen de grote meesters, met uitzicht op het Rijks én het Concertgebouw. En zolang het nog niet ‘oan giet’, kan ik iedereen aanraden hier een rondje te gaan schaatsen om te eindigen met een lekkere glühwein en iets te snacken. Toerist of geen toerist.
‘T is ‘the season to be jolly’, dus hop hop, naar het Museumplein.
Deze blog is een bijdrage van co-blogger Chariva.
