Vroeger had ik überhaupt geen ritme. Geen vaste tijden voor dingen, geen structuur in mijn dag, geen plan. Ik deed maar wat, want ik vond structuur ook echts vreselijks. En eerlijk? Dat ging eigenlijk prima. Tot het niet meer ging.
Op een gegeven moment merkte ik dat mijn hoofd de hele dag vol zat. Niet alleen overdag, maar ook ’s nachts. Alsof er continu iets aanstond wat ik niet meer uit kreeg. Ik voelde een constante onrust in mijn lijf. Altijd ‘aan’, nooit echt uit.
Uiteindelijk bleek ik in de overgang te zijn. En dan ga je uiteindelijk alles aanpassen. Ander voedingspatroon, meer bewegen, anders bewegen, rustmomenten zoeken, hormoonsuppletie (omdat alleen leefstijl in mijn geval niet voldoende was). En ook: structuur na je 40e. Niet omdat ik daar zo’n fan van was, maar omdat ik simpelweg wilde weten wat het met me zou doen.
Voor mijn 40e kon ik dit allemaal prima hebben
Voor mijn veertigste had ik eigenlijk maar één vorm van structuur: die van mijn jonge kinderen. Hun dagritme bepaalde de dag. Daaromheen deed ik alles los-vast. Laat naar bed, vroeg weer op. Maaltijden overslaan? Geen probleem. Een wijntje (of twee) op een doordeweekse avond? Kon ik prima hebben, mijn lijf was nog veerkrachtig en vergevingsgezind.
Nu is dat anders. Ik heb meer slaap nodig. Maaltijden overslaan is echt geen optie meer. En alcohol… laten we zeggen dat mijn lichaam daar tegenwoordig een duidelijke mening over heeft.
Waarom ik structuur verschrikkelijk vond
Ik vond structuur echt vreselijk. In mijn hoofd stond structuur gelijk aan oud(er) worden waarbij ik de saaiheid zou verwelkomen en de spontaniteit voor altijd zou verdwijnen. Ik dacht serieus: als ik structuur nodig heb, dan is het gedaan met de lol.
Boy, was I wrong.
Wat ik niet begreep, is dat structuur helemaal niet betekent dat alles vastligt. Of dat je leven strak en voorspelbaar wordt. Voor mij is structuur juist het tegenovergestelde gebleken. Structuur gaf me rust. En die rust gaf me vrijheid, in mijn hoofd en in mijn lijf. En uiteindelijk ook meer ruimte voor spontaniteit, omdat niet alles meer op wilskracht hoefde.
Ik begon klein. Heel klein
Het eerste wat ik veranderde, was mijn eetpatroon. Met drie vaste eetmomenten per dag. En een tussendoortje als ik daar behoefte aan had. Meer niet. Ik ging dat ook voorbereiden door te preppen, oftewel zorgen dat er altijd iets klaar staat in de koelkast. Dat is heel praktisch en het effect is groots, vanwege de rust die het geeft.
Daarna kwam beweging. Eerst heel rustig met wandelen. Wat ik opbouwde van 1 naar 5 kilometer wandelen. En een beetje krachttraining thuis met YouTube video’s. Later stapte ik de sportschool bij ons om de hoek binnen en ik vond het daar geweldig! Dus weer een stapje verder. Ook daar weer met een vaste structuur: want ik sport altijd in de ochtend. Want inmiddels ken ik mezelf. Als ik ’s ochtends niet ga, gebeurt het later op de dag gewoon niet meer.
Dat was misschien wel mijn belangrijkste les: zoek een structuur die bij jóu past
Ga niet lukraak andermans schema’s kopiëren. We leven allemaal anders, hebben andere gezinnen, andere verantwoordelijkheden, andere energie. Als je jezelf moet dwingen, houd je het niet vol. Punt.
Structuur en eten: dit merk ik bij mezelf
Als ik een maaltijd oversla, gaat het ’s avonds mis. Dan ga ik snaaien. En niet een beetje ook. Mijn lijf haalt dan alsnog wat het overdag heeft gemist.
Als ik regelmatig eet, ben ik rustiger. In mijn hoofd én in mijn lijf. En als ik ’s ochtends mijn structuur loslaat, merk ik vaak dat de rest van de dag ook makkelijker ontspoort. Niet omdat ik zwak ben, maar omdat mijn lijf duidelijkheid nodig heeft.
En soms lukt het even niet
Op het moment dat ik dit schrijf, zitten we in een fase waarin we veel zorgen voor ons zoontje en mijn moeder. Daardoor heb ik mijn structuur deels losgelaten. Niet omdat ik het niet belangrijk vind, maar omdat het leven soms iets anders van je vraagt. Dat het even niet lukt, betekent niet dat je faalt. Ik ben me ervan bewust, ben zacht voor mezelf en weet ook: ik pak het vanzelf weer op.
Wat structuur nu voor mij betekent
Structuur is voor mij geen moetje geworden. Het is zachtheid naar mezelf. Het helpt me beter voor mezelf te zorgen, juist in fases waarin het leven intens is. Mijn structuur is niet perfect en dat zal het ook nooit worden. Wel rustiger en dat is voor mij precies genoeg. En eerlijk? Ik word er een blijer mens van.
Liefs, Francesca
