The Green Happiness? Doe mij maar Real Happiness.

Ik dacht dat ik gezond at, zo’n 4 jaar geleden. Het was in de beginfase van de healthy hype die over ons land zou gaan stormen en ik bakte iets met dadels, kokosolie, chia- en/of hennepzaad en raw cacao. Het moest doorgaan voor een brownie, gok ik. Vol trots liet ik het proeven aan vriend Tinus die nooit enig blad voor zijn mond zal nemen en meldde daar en passant bij dat zijn leven compleet zou veranderen na het proeven hiervan. Hij nam een hap, begon me keihard uit te lachen, spuugde het uit en sprak de magische woorden: “Als ik dit moet eten om gezond te worden, sterf ik van verdriet.”

Gelukkig ben ik destijds rap gestopt met al die onzin en ontdekte in de loop der jaren dat gezond en gelukkig leven eigenlijk niet zo moeilijk is. Dat er deskundigen in de wereld rondlopen met een zeer zinnige én onderbouwde boodschap, maar dat deze mensen vaak ondergesneeuwd worden door blaaskaken met intens ongeloofwaardige Instagram feeds en enorme schare volgers. Dat afvallen een kwestie is van meer energie verbruiken dan dat er binnen komt. Dat ‘gewone’ groenten en vruchten meer voor je gezondheid doen dan een potje vies poeder waar je net een astronomisch bedrag voor hebt neergelegd en dat suiker, in welke verhulde vorm dan ook, gewoon suiker is.

Ik had de eer om afgelopen weekend een aantal boeren en producenten in het mooie Overijssel te ontmoeten. Ze lieten me hun bedrijven zien, vertelden over hun constante zoektocht naar de beste ingrediënten en duurzame productiemethodes en lieten me vol trots het eindresultaat proeven. Zo waren we bij de Bökkers te gast in hun mölle (molen dus). Bakker Bastiaan begint iedere ochtend om 03.00 uur in zijn bakkerij om met de hand alle broden te bakken. Zijn vrouw Marina runt de winkel, proeverij en is daarnaast ook nog kunstschilder en decorateur.

Op maandag en dinsdag is de bakkerij dicht. Niet omdat ze vrij zijn, nee, dan runnen ze de maalderij. De tarwe en andere grondstoffen kopen ze zelf in, de kennis is overgedragen van generatie op generatie en alleen al door te ruiken weet Bastiaan of een lading goedgekeurd is of niet. Ze staan vol trots naast elkaar en Marina voert het woord, drie dagen nadat ze bevallen is van een dochter, maar ze staat er toch.

Op de terugweg naar huis val ik middenin een Twitter-commotie. Blijkbaar heeft NRC een artikel gepubliceerd over de dames van The Green Happiness. Tot dat moment had ik nog nooit van hen gehoord, maar ze schijnen ruim 200.000 volgers te hebben die hun TGH-levensstijl volgen. Daar schrijven ze ook boeken over die ze voor 64 euro x oplage 50.000 verkopen. Prachtige foto’s maken ze daarvoor met een heel team op Ibiza, de happiness straalt er vanaf. De boeken staan vol met recepten die vast groen en prima zijn, maar ik krijg kortsluiting bij het lezen van de filosofieën die deze dames aan een enorm publiek overbrengen. Goed om vooraf te melden is dat ze beiden een opleiding hebben gevolgd voor voeding en diëtetiek, orthomoleculaire geneeskunde en toegepaste kinesiologie. Dan hebben we het vast een beetje ingekaderd.

Het artikel begint met de kop “Ik dacht dat we gezond aten”. Blijkbaar is dat multi-interpretabel. Gevolgd door deze zeer krachtige uitspraak: “Het lichaam heelt zichzelf, als je het maar de juiste middelen geeft”. Ik denk dat menig arts hier wel iets over wil zeggen en ik ga verder niet uitleggen hoe ongefundeerd, naïef en emotieloos dit is. Het artikel gaat nog even door en de bizarre quotes blijven elkaar opvolgen.

Om green en happy te worden eet je in elk geval geen zuivel, want dat verzuurt je lichaam. Geen eieren, want dat is de menstruatie van een kip. Geen gluten, want die beschadigen de darmwand (lastig te rijmen met het recept voor ‘Yummie pizza’s’ met een bodem van spelt). Liever geen vlees en ook geen vis, want daar zit zoveel rommel in dat vissen vaak zelf tumoren hebben. Ook geen soja hoor! Want is dat is verstorend voor de hormoonhuishouding. En zo gaan ze nog even door en doen vrij medische uitspraken waar ik ziek van word als ik het lees.

the-green-happiness-doe-mij-maar-real-happiness-2

Uiteraard ben ik gaan graven en zag op hun Facebook-pagina het ene succesverhaal na het andere elkaar opvolgen. Geen kritische noot te vinden, blijkbaar is een van de 16 werknemers goed in modereren, denk ik dan vervolgens. Ik geloof best dat mensen kunnen afvallen van zo’n 50-dagen plan. Als je dagelijks menu’s maakt met weinig calorieën en voldoende beweging vliegt het vet er vanzelf af. Daar heb je echt dit boek niet voor nodig, die 64 euro kun je beter besteden aan een leuk jurkje voor jezelf.

Nu is er ook nog een in verwachting, dus de kans is zeer aanwezig dat er ergens het komende jaar een The Little Green Happiness-boek uit de grond wordt gestampt. Waarin geadviseerd wordt om je kleintje volledig suikervrij en plant-based op te voeden. Dat het stoom uit mijn oren komt van dit soort uitspraken moge duidelijk zijn als je mijn boek kent en ik hoop maar dat ze ooit weer met beide benen op de grond terecht komt als haar kind vol frustratie in de snoeppot van de buren duikt.

Dan is er nog het NRC die zonder kritische wedervraag een gratis advertorial in de vorm van een interview heeft geboden aan deze commerciële dames. Oh, de ironie. Want diezelfde ochtend hoorde ik nog een kritische NRC-journalist op een podium driftig meepraten toen er werd gesteld dat alle foodbloggers in Nederland meuk produceren. Waarvoor hij me later nog wel zijn excuses aanbood en aangaf dat het te kort door de bocht was. Dus bij deze vergeven, maar een goede anekdote blijft het wel.

Genoeg gezeurd.

Liever praat ik over mijn Real Happiness. Een wereld waarin ik nog nooit gehoord heb over dit soort onzin. Waarin ik bewust eet uit alle voedingsgroepen, weet waar mijn eten vandaan komt, zelf kook en keihard geniet. Ik eet 80% gezond en 20% ‘ongezond’. Ik ben 80% gelukkig en 20% ‘ongelukkig’. Ik weet 80% waar ik mee bezig ben en 20% ‘doe ik maar wat’. En ik ben 100% mezelf.

Naarmate ik ouder word, prik ik steeds vaker door alle bullshit heen. Ik heb meer respect voor Bastiaan en Marina in hun bakkersmolen en het voorbeeld wat zij ons geven. Ik stel daarom voor dat NRC aan hen het volgende podium biedt. Dat is een verhaal wat iedereen wil lezen en als er iemand geluk uitstraalt zijn het deze twee mensen wel. Bellen jullie ze op of zal ik het vast doen?

Update 1: lees voor feitelijke onderbouwing dit artikel van klinisch epidemioloog Liesbeth Oerlemans. Ook schreef Koken met Karin een sterk artikel over hetzelfde onderwerp.
Update 2: Hester van Santen schrijft een tweede artikel voor NRC en slaat daarmee de spijker op z’n kop. Lees ‘Hoe twee diëtisten ons bang maken voor een gekookt ei’.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Eetkalender 2020
Dé familiekalender met 250 recepten en 53 weekmenu's

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reacties over “The Green Happiness? Doe mij maar Real Happiness.”

  1. Hi Francesca,

    Oei, wat een eenzijdig artikel. De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet. Uiteraard is er tegen elk dieet iets te zeggen, maar wat voor de een werkt is voor de ander de oplossing niet. Om te pretenderen dat jouw levensstijl voor iedereen de juiste is, is wellicht net zo ‘onzinnig’ als zeggen dat TGH nergens op slaat. Het feit dat zij kiezen om geen vlees, zuivel en suiker te eten is hun keuze, samen met een heleboel andere mensen, net zoals jij kiest voor lokaal eten. Het gaat er uiteindelijk om dat we allemaal leven en laten leven: eten waar we ons goed bij voelen en zo samen onszelf en de wereld een stukje mooier maken. Met dit artikel gooi je slechts bagger en dat vind ik óók eenzijdig en lichtelijk hypocriet.

    1. Alsof boeken verkopen onder de noemer culinaire opvoeding niet belerend is. U blaast nogal hoog van de toren met uw eigen ervaring. Wat bent u toch goed! Uw eigen ervaring hoeft niet die van een ander te zijn. Geen enkel kind of mens is hetzelfde. Zoveel mensen zoveel smaken Weerhoud u van commentaar op anderen en blijf bij uw eigen leest. Zo te zien heeft u al voldoende discipelen die achter u aan sjokken. Aan aandacht dus geen gebrek.

  2. Wat een fijn artikel! Ik volgde de dames enige tijd op Instagram maar ben afgehaakt omdat het voor mij een ver van mijn bed show show is, ja gezond eten: ja. Maar bij 10 verschillende adressen boodschappen: nee.

    Overigens voed ik mijn baby wel suikervrij op, da’s toch niet zo verkeerd?

  3. Goed gezegd! Probleem met al die hypes is dat hetzelfde product nu gezond, morgen ongezond en overmorgen weer gezond wordt verklaard, alles op basis van “onderzoek”.

    Puntje van aandacht: in spelt zitten inderdaad GEEN gluten.

  4. Ik vind het vooral jammer dat er nu ineens tig bloggers het leuk vinden om een negatief stuk te schrijven over een concurrent. Terwijl ze hun mening baseren op een krantenartikel en zelf de boeken nooit gelezen hebben. Ooohh maar hè dat is ook niet belangrijk, als je maar veel likes en pagina bezoeken genereert over de rug van een ander.

  5. Ik vind het jammer dat er tussen de foodbloggers nu zo’n afzeik gedrag gaande is. Komt ook allemaal een beetje jaloers over. Ik ben het ermee eens dat er niet zomaar medische uitspraken gedaan kunnen worden en ja het verbaasde mij ook dat de NRC hier aandacht aan besteed zonder een kritische noot. Maar zoals met alles; iedereen doet het op zn eigen manier. Ik volg de meiden op social media en haal daar inspiratie uit. Maar dat haal ik ook uit andere blogs en zo creeer ik mijn eigen wijze die past bij mijn leven en mijn lichaam. Ik denk dat er nog veel onwetenheid is over voeding en wat nu gezond is en niet. Wat ik goed vind is dat er veel wordt gewezen, en inspiratie wordt gegeven, over hoe meer groente en fruit te eten, en ja dit kan zeker helend voor je lichaam zijn en ziektes voorkomen( hier zijn veel wetenschappelijke onderzoeken over te vinden) Als alleen al de helft van hun volgers daardoor meer groente en fruit gaan nuttigen lijkt me dit al een positieve beweging.
    Waar ik overigens kotsmisselijk van word: in het artikel van Liesbeth Oerlemans waar naar verwezen wordt, die ook lekker los gaat op de dames, zij aan het eind van haar verhaal nog wel even verwijst naar haar geweldige e-cursus a 250 euries “mocht je echt willen weten wat gezond eten is” Hou toch even op zeg.

  6. Wat ik zelf ook van de green happiness vind: dit stuk vind in erg jammer. Een ander met de grond gelijk maken is altijd makkelijk. Kun je jezelf niet aanprijzen zónder dat je het nodig hebt de ander af te fikken? Deze vrouwen hebben allemaal hetzelfde belang: commercieel gewin uit de heersende gezondheidsdrang. Zorg dat je goed genoeg bent, dan heb je het niet nodig om op sociaal media de ander af te zeiken.

  7. De documantaire ‘forks over knives’ op NETFLIX is zeker een aanrader voor alle critici op deze pagina, wellicht dat er dan ook anders naar ‘the green happiness’ gekeken wordt….

  8. Ik denk dat de meiden van TGH net zoveel respect hebben voor bakker Bastiaan en zijn vrouw als Francesca en dat ze met liefde z’n brood zouden eten… alleen met ander beleg dan hè!

  9. Hoi Francesca,

    Zo is het maar net. Groen geluk zoals ik het zie en real happiness zoals jij het noemt is niet wat deze dames doen. Zij treden op als hogepriesteressen van een zelfverzonnen tempel vol met gezondheidsfabels.

    Ik hoop dat kritische noten over hun site bijdragen aan meer gezond verstand.

    Ik wens je een fijne middag Gereon

  10. Als ik jou was zou ik wel even kijken naar de documentaire Forks over Knives en de boeken van Joel Fuhrman en John McDougall lezen. En daarna pas je conclusies trekken.

  11. Wat jammer dat deze twee meiden zo afgebroken worden. Enkele quotes uit hun boek halen en het zo laten uitschijnen dat het gevaarlijke domme ganzen zijn… Ik eet al anderhalf jaar volledig plantaardig – zonder dat ik van TGH had gehoord – en ik kan het alleen maar aanraden. En daar heb ik geen Bijbel van gelijk welke goeroe voor gebruikt. Gewoon gewoon, stap per stap. En nu voel ik me beter dan ooit. M’n gezondheid is tiptop en ik spaar water, land en dierenlevens uit met mijn dieet, en dat elke dag, drie tot vijf keer. TGH heb ik ook liggen, ik haal er inspiratie uit voor recepten. Ik heb het helemaal gelezen. En neen, ik neem niet elke dag de tijd om aan oil pulling te doen en als ik keelpijn heb, ga ik ook nog gewoon naar de dokter.
    Ik heb nu net de tijd genomen om de hele discussie onder de loep te nemen en kan alleen maar vaststellen dat zij die TGH afbreken en hen beschuldigen van commercieel winstbejag en ‘een gevaar voor de volksgezondheid’, zelf ook hopen volgers hebben, boeken of e-cursussen aanbieden en allerlei voedseladviezen in het rond strooien. Is dat niet een beetje van die pot en die ketel? Sommige reacties zijn ronduit ongehoord en onbeleefd. Fatsoen en internet gaan blijkbaar niet goed samen.
    Kunnen we niet gewoon van elkaar leren en elkaar op een deftige manier wijzen op eventuele gebreken, ons steeds bewust zijn van onze eigen fouten en blijven streven naar een betere en gezondere wereld? Of ben ik nu weer te naïef??

  12. Ik liet me ook verlekkeren door de positieve verhalen. Heb het zomerboek gekocht en merkte op ongeveer de helft van het programma dat ik nog steeds dezelfde darmklachten had en zelfs aankwam. Waarschijnlijk door de hoeveelheid koolhydraten die ik tot me heb genomen. Ik heb het imiddels opgegeven en heb net een halve zak m&m’s op.

  13. Beste allemaal,

    ik heb de boeken van THG in huis en mijn vrouw en ik zijn met goede moed begonnen aan het dieet (zomereditie).
    Als ik kijk naar de wintereditie van eind vorig jaar, de zomereditie van deze zomer en nu het artikel in NRC, dan constateer ik dat de dames steeds extremer aan het worden zijn.
    Ja, je mag af en toe wat vlees, maar wel nadat je je door enkele tientallen pagina’s hebt geworsteld met daarin uitgelegd hoe slecht zuivel, eieren en vlees wel niet voor je zijn.
    Ik ben, als wetenschapper, in de bronnen gedoken die de dames hanteren. De collectie bestaat uit eenzijdige bronnen, verouderde bronnen, bronnen die als wetenschappelijk worden gepresenteerd, en bronnen/conclusies die inmiddels grondig zijn weerlegd (zoals de China Study, Fork over Knives, Cowspiracy, eieren en verzadigde vetten).
    We hebben het hier dus over cherry picking in wetenschappelijk onderzoek.
    Niet echt leuk om dat te moeten constateren.
    Ik ben het dus eens met Francesca: het gaat om het vinden van de juiste balans, niet om restrictieve diëten die worden onderbouwd door wetenschap die shaky at best is, of klinkklare onzin at worst.
    Omdat ik al het materiaal in huis heb en de zaak van diverse (wetenschappelijke) kanten heb bekeken kan ik 1 ding constateren: TGH heeft me op het spoor gezet van onbewerkt eten, maar uiteindelijk een spoor wat me wel verder brengt van het pad wat de dames bewandelen.
    To each their own: maar tegen onzin mag je bent ageren en dat is precies wat Francesca doet

  14. Francesca, ik heb je artikel al op de 19e gelezen en heb er de afgelopen week al veel over na moeten denken. Ik vind het fantastisch dat TGH zoveel stof heeft doen opwaaien, het zet mensen alleen maar aan het denken over voeding toch? Hoe je het dan ook toepast.

    Ik heb zelf ook TGH gevolgd, maar heb dat niet lang volgehouden. De recepten in het winterboek waren niet bepaald lekker. Ok, zit echt wel wat lekkers tussen, maargoed, veel is ook niet te eten (sorry, eigen mening). Het heeft mij wel de ogen geopend over verschillende zaken.

    Al jaren heb ik een spastische darm. Ik heb gemerkt dat met name zuivel niet bepaald een goede uitwerking op mijn darmen heeft. Thanks TGH! Maar verder vaar ik mij eigen koers.

    Vrijwel geen pakjes en zakjes, veel zelf maken, vlees en vis fors verminderd, zuivel vermijd ik veel en veel groenten en fruit. EN LEKKER CHEATEN! Wat voedsel maakt ons ook gelukkig toch? Die lekkere pizza met veel te veel kaas, hey; IM HAPPY!

    Lekker lang lulverhaal, I know. Maar moest gewoon op positieve manier aan je artikel terugdenken.