Win een Heritage Edition KitchenAid Misty Blue!

Samenwerking – Wat is jouw mooiste kookherinnering in je leven? Het moment wat je je altijd zult herinneren doordat iets voor het eerst echt lukte, door de weergaloze smaak of de liefste mensen met wie je daarna ging proeven. Ik zou maar snel gaan graven in je herinnering, of misschien weet je het gelijk al, omdat je daarmee kans maakt op een unieke prijs…namelijk een Heritage Edition KitchenAid Misty Blue!

UPDATE 3 januari 2019: De winnaar is inmiddels bekend en dat is Raymond geworden! Er is reeds contact met hem opgenomen en de winactie is nu afgerond. Dank allemaal voor het delen van jullie prachtige kook- en bakherinneringen. Ik heb ze met een grote glimlach gelezen!

Ode aan alle gepassioneerde bakkers en koks

In 1919 kwam de allereerste KitchenAid mixer op de markt en wat heeft het merk daarna allemaal niet teweeg gebracht. Menigeen droomt van een mixer, of een van de andere fijne apparaten, op het eigen aanrecht. Ik schaar me onder die groep en heb sinds een jaar mijn beauty naast het koffiezetapparaat, de waterkoker en de foodprocessor staan. En die wordt veelvuldig gebruikt kan ik je verklappen. En opgepoetst trouwens ook. Want ik ben trots op mijn collectie. Naast dat alle apparaten heel goed werken, zijn het ook de sieraden van mijn keuken. Ik word er blij van én creatief, de twee elementen die ervoor zorgen dat ik vaker en lekkerder kook.

In 2019 bestaat KitchenAid 100 jaar. Een memorabel moment dat ze niet zomaar voorbij laten gaan, tijd om een ode uit te brengen aan alle gepassioneerde bakkers en koks.

Ze doken in hun eigen herinnering, wist je bijvoorbeeld dat het eerste idee voor KitchenAid is ontstaan toen ingenieur Herbert Johnson in 1908 een bakker brood zag kneden met een zware lepel? Hij vond dat dit makkelijker en beter kon en dat was de basis voor de lancering van de allereerste KitchenAid standmixer. En nu bijna honderd jaar later viert KitchenAid haar jubileum met de lancering van de Misty Blue standmixer. De zachtblauwe kleur is een knipoog naar een van de eerste kleuren die KitchenAid introduceerde.

De nostalgische Misty Blue standmixer

De Misty Blue standmixer is echt ‘one of a kind’. De innovatieve kom is gemaakt van keramiek versterkt met titanium om afbikken, craqueleren en vlekken te voorkomen. De kom kan bovendien in de magnetron, oven (tot 250 graden) en is geschikt voor de vriezer én vaatwasser. Hij heeft een witte sierstrip met het unieke logo voor de 100e verjaardag. Naast de menghaak met flexibele rand komt de mixer ook met draadgarde, kneedhaak en platte menghaak. De verkoopprijs bedraagt € 899,-.

De kleur en uitstraling is klassiek en wekt een nostalgisch gevoel op. Met de lancering van de Misty Blue staat KitchenAid niet alleen stil bij hun geschiedenis, maar eren ze ook alle makers én KitchenAid liefhebbers die hen de afgelopen 100 jaar hebben geïnspireerd.

En jij maakt kans op een van deze mixers!

Ik vind het echt waanzinnig dat ik vlak voor de kerstdagen jullie mag verblijden met deze winactie. Want hoe prachtig is deze mixer wel niet? Jullie mogen allemaal meedoen hieraan, maar daar moet je wel wat voor doen.

Door een reactie hieronder achter te laten met jouw mooiste kookherinnering maak je kans. Ik ga ze stuk voor stuk lezen (beloofd!) en de herinnering die het meeste impact bij me maakt, wint deze prachtige Misty Blue!

De actievoorwaarden op een rijtje:

  • Je maakt kans op 1 exemplaar van de KitchenAid Misty Blue met bijbehorende standaard accessoires.
  • Laat een reactie achter onderaan deze blog met jouw mooiste kookherinnering om mee te dingen naar deze prijs.
  • Voer daarbij een geldig e-mailadres in.
  • Je kunt je reactie achterlaten van woensdag 19 december t/m woensdag 26 december 2018.
  • Na mijn welverdiende kerstvakantie ga ik alle reacties lezen en op donderdag 3 januari maak ik de winnaar bekend.
  • De winnaar krijgt persoonlijk bericht via e-mail en daarnaast wordt de winnaar bekend gemaakt op social media en hier in deze blog.
  • De prijs wordt daarna door KitchenAid naar de winnaar verzonden.

Wat is eigenlijk mijn mooiste kookherinnering?

Ik heb aardig wat herinneringen uit mijn keuken die memorabel zijn. Zoals bijvoorbeeld de kookdagen voor mijn eerste boek die intens, maar zo geweldig waren. Of de dag na mijn bevalling toen ik (licht wankelend) weer een biefstuk aan het bakken was voor mezelf.

Maar ook het moment dat ik voor het eerst mijn Portugese rijstschotel met vis proefde en het even leek alsof ik weer in Portugal aan de zee zat. En de dag dat ik na tig pogingen het eindelijk voor elkaar had om de perfecte brownies te bakken. Zo blij als ik hier op de foto keek, voelde ik me ook echt!

Maar mijn mooiste herinneringen heb ik aan de momenten dat ik iets heb gekookt voor mijn mannen of vrienden en ze zichtbaar genieten van het eten. Anderen blij maken met mijn gerechten en baksels, daar word ik pas echt gelukkig van.

En nu geef ik het stokje over aan jullie! Deel je allermooiste kookherinnering in de reacties hieronder en wie weet heb jij straks die prachtige Misty Bleu in je keuken staan. Over herinneringen maken gesproken 🙂 Heel veel succes!

Dit is een samenwerking met KitchenAid. Lees hier mijn disclaimer.

De laatste Eetkalenders
nu voor slechts € 14,95 incl. verzendkosten!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reacties over “Win een Heritage Edition KitchenAid Misty Blue!”

  1. Bijna 30 jaar geleden kochten mijn ouders bij de Bijenkorf een pastamachine. Een echte degelijke! Goedkope wegwerpkwaliteit was er toen nog niet en de Bijenkorf was zo ongeveer de enige winkel waar je een pastamachine kon kopen. Ze kochten deze om mee te nemen naar China waar ze voor mijn vaders werk gingen wonen. Toen ze rond 2000 definitief terugkwamen naar Nederland, verhuisde de pastamachine weer mee terug.
    Een jaar of 8 later kreeg ik de machine, ik hield zo van koken en pasta dus dat was vast wel iets voor mij. In 2010 waagde ik samen met mijn dochter (toen 12 jaar) een poging tot het maken van pasta. Gespeend van enige kennis en ervaring op het gebied van deeg, bakken en verse pasta deden wij dapper ons best met als resultaat de hele keuken en keukentafel onder de bloem en pastaresten en een klein wasrekje vol (uitdrogende) tagliatelle. Het was best heel lekker maar wel erg veel gedoe en troep voor een beetje pasta.
    Afgelopen voorjaar na het zien van honderden kookprogramma’s waaronder vele seizoenen Masterchef, veel kook- en bakervaring rijker waagden we een tweede poging. Goh, wat makkelijk, zo klaar, bijna geen rommel en de pasta in hoopjes op een schone theedoek en hup de pan in, hmmmmm lekker, doen we volgende week weer! Veel lekkerder dan uit een pakje en bijna net zoveel moeite. Ach ja…….

  2. Oeh wat is die speciale uitvoering mooi hè! 😍 Mijn mooiste kookherinnering is mijn eerste bakervaring als achtjarige op de woensdagmiddagen. Achterin de “Okki” stonden altijd recepten in stripvorm uitgelegd. Ik kan nog de kriebels in mijn buik herinneren van enthousiasme als ik hier iets in ging uitzoeken! Ik liep zachtjes naar boven om mijn “Okki’s” te zoeken, ik zocht een recept uit en kwam dan naar beneden om mijn moeder te vertellen dat ik een leuk idee had en iets ZELF wilde bakken…. (de appelkruimel of letters van bladerdeeg met kaneelsuiker waren mijn eerste experimenten). Ik moest altijd even uitleggen (…overtuigen) dat ik haar hulp echt niet nodig had…. alleen om het in de oven te zetten en ja hoor: HET MOCHT! De hele woensdagmiddag was ik zoet en ‘s avonds na het eten mochten we mijn baksel eten.
    Wanneer mijn vader op de zondag een lekker toetje wilde maken, vroeg hij mij naar MIJN recept. Oh wat was ik trots! En nu ben ik inmiddels 33 jaar en zowel bij mijn ouders als bij mij thuis maken we nog steeds het appelkruimelrecept uit de Okki. Nostalgisch ✨

  3. Als er voor een gelegenheid gebakken moet worden dan weten mijn vrienden en familie mij altijd wel te vinden! Ik vind het heerlijk om verschillende recepten te proberen. Om mijn nieuwe experimenten te laten testen door mijn vrienden die dat absoluut niet erg vinden hahaha! En wat is het dan toch tof als een experiment goed lukt en iedereen heeeeeerlijk aan het smullen is! Ik kan daar oprecht onwijs blij van worden! Ik doe alles nog met de hand en gebruik geen mixer. Maaaar… in oktober ben ik bevallen van een prachtige meisje (Elisha) en nu zou zo’n mega hulp in de keuken meer dan welkom zijn! Zo kan ik toch blijven bakken en genieten van mijn dochtertje! Fingers crossed en hopelijk word ik de gelukkige van je geweldige winactie!

    Geniet van je welverdiende vakantie samen met je mooie gezin!

  4. Voor mijn mooiste kookherinnering moet ik 26 jaar terug in de tijd. Op dat moment had ik een half jaar verkering met mijn vriendje. Dat wilde ik vieren. Hoe doe je dat? Naast een gouden ketting met daarin mijn naam gegraveerd besloot ik hem ook te verrassen met een Indonesische rijsttafel. De liefde van de man gaat door de maag, zegt men. Helaas had ik totaal geen ervaring met het maken van een Indonesische rijsttafel, dus er zat ook een behoorlijk risico aan. Mijn oma en moeder hadden Indisch bloed in zich, maar hielden allebei niet van koken. Ik heb van hun beiden niets mee gekregen qua koken en helaas ook geen recepten uit de Indonesische keuken. Dus het enige wat ik had was het Indische kookboek van Beb Vuijk, mijn liefde voor koken en Indonesisch eten. Na een hele dag ploeteren in de keuken van mijn schoonzus stond er ‘s avonds, zo waar, een tafel vol met Indonesische gerechten.
    Zonder zich ergens van bewust te zijn kwam mijn vriendje die avond bij zijn zus op bezoek. Daar werd hij verrast met mijn bezoek, een Indonesische rijsttafel en een cadeau. Het spannendste was die eerste hap van mijn vriendje. Gelukkig viel het allemaal erg in de smaak en was ik erg blij met het resultaat van mijn eerste Indonesische rijsttafel. Nu 26 jaar later, waren we afgelopen 2 december, 24 jaar getrouwd, zijn we 2 geweldige dochters rijker en heb ik in de afgelopen 26 jaar al heel wat Indonesische rijsttafels gemaakt. De leukste uitdaging in al die jaren was een gerecht elke x weer beter proberen te maken tot je de ultieme smaak bereikt hebt.
    Heel veel succes met je blog. Ik heb al heel wat gerechten van je uit geprobeerd, waaronder het favoriete gerecht Surinaamse bami met gemarineerde kip.

  5. Samen met mijn oudere zus leren om een krentenbrood je me amerene kersen te maken bij Felix wilbrink bij Miele. Het was een heel gedoe maar erg gezellig. Met juiste ingrediënten en apparatuur is het aardig gelukt. Thuis met de kerst heerlijk opgegeten met man en schoonzus. Mijn eigen zus heeft het meegenomen naar haar dochter bij de gourmet. Maar niemand heeft het geproefd en na afloop heeft haar dochter het zo weg gekieperd. Met alle overgebleven gerechten. Zo jammer. Ook van al het werk eraan. Oooooo, ik vond het zo zonde van alle tijd en liefde van haar. En zus heeft het ook niet geproefd. Weggegooid 💰 en 🍞.

  6. Hoi mijn naam is Eda ik ben al heel lang aan het sparen voor een kitchen aid iedere week 2 euro in mijn spaarpot waar alleen 2 euro’s in kunnen. Maar helaas duurt het erg lang ☺. Daarom wil ik ook mijn mooiste kookherinnering delen met jullie. Dat was toen ik nog op de middelbare school zat en kookles had. Ik heb toen geleerd hoe je ragout moet maken. Ik vond het zo lekker en leuk om te maken dat ik het toen een maand lang iedere dag thuis ging maken. En dat was ook zo met chocolade slagroom truffels hmm heerlijk. Hopelijk wordt ik de gene die de KitchenAid Misty Blue wint dan kan ik eindelijk zelf macarons maken die steeds niet lukken met een hand mixer. Ik heb ook tot nu toe nog nooit iets gewonnen hopelijk wordt dit de eerste keer. Ik ga vol verwondering wachten op een redactie. Groetjes Eda

  7. Hi Franseska,

    Hopelijk heb je net zo lekker genoten van de kerstdagen als ik. Het is toch altijd weer een beetje een vrijbrief om lekker veel te kunnen koken, bakken en vooral te genieten van eten!

    Onderstaand mijn mooiste kookherinnering:
    Als meisje stond ik altijd al in de keuken om mijn moeder, oma en tantes te helpen met koken en bakken. Toen is mijn passie voor koken en bakken en vooral het genieten van eten ontstaan.
    Ik heb zelf (tot groot verdriet) geen kinderen maar heb inmiddels wel een heel team van bakmeisjes om me heen verzameld met wie ik regelmatig kook en bak en aan wie ik de familierecepten
    en vooral de liefde voor bakken, koken en eten kan doorgeven.
    Inmiddels zijn enkele van mijn bakmeisjes al wat ouder en leren zij de jongere bakmeisjes hetgeen wat ze van mij hebben meegekregen. Dat maakt mij een trotse baktante!
    Bakken doen we nog steeds veel en vaak samen. Ik krijg vaak foto’s en recepten van ze door met de vraag wanneer we deze kunnen gaan maken.Telkens een tandje hoger, cupcakes, koekjes, pepernoten, broodjes, taartjes, pandancake enz. enz. Voor afgelopen kerst heb ik met alle meisjes in de leeftijd van 3 t/m 14 de hele dag kerstkoekjes gebakken en ik zie dat ze de tips and tricks echt leren. Het was een geweldige fijne middag en eigenlijk zijn alle baksessies met deze kinderen mijn mooiste kookherinneringen. Ik zal altijd tijd een aandacht aan ze blijven besteden ongeacht hoe druk ik soms ben, simpelweg omdat ik er zelf heel erg gelukkig van wordt. Met liefde geef ik mijn bakmeisjes mijn familierecepten en alles wat ik van koken en bakken weet en deel ik zo hopelijk mee aan hun mooiste kookherinneringen. Ik hoop er nog veel met ze te kunnen maken. Tenslotte is wat je doet en hoe je het doet hoe men je zal herinneren!

    Ze noemen mij tante taart
    Tante Lila van het bakken en het deeg
    Ik ben meer dan ooit waard
    En daarom voel ik mij nooit meer leeg!

    Geniet van je welverdiende kerstvakantie en ik hoop dat al je verwachtingen voor 2019 waar zullen worden gemaakt!

    Lieve groet,

    Lydia

  8. Ik ben dol op kerst. Kerst is voor mij een moment van terugkijken en vooruitkijken, maar vooral: een gezellig samenzijn met mijn zo dierbare familie, uitgebreid koken en eten. Al weken van tevoren beginnen wij met het uitdenken van het kerstdiner; een prachtige traditie in onze familie.
    Toen ik las dat je je mooiste kookherinnering kunt insturen, wilde ik dan ook direct meedoen. Voor mij was het meteen duidelijke welke herinnering ik zou gaan insturen. Een herinnering die bij het opschrijven al snel weer veel bij mij losmaakte. Met tranen in mijn ogen schrijf ik dit op, en merk dat het stukje voor mij al veel meer is geworden dan een inzending om de KitchenAid te winnen. Ik wil dit opschrijven voor mijn familie, in het bijzonder voor mijn schoonzusje Maaike en mijn zwager Alex.

    Kerst 2013: de geboorte van een kind en een moeder
    Dat het leven niet altijd loopt zoals verwacht, werd mij duidelijk in december 2013. Mijn schoonzusje Maaike werd op 5 december met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Haar vliezen waren met 35 weken zwangerschap al gebroken en alles was er op gericht om het kindje zo lang mogelijk in de veilige buik te laten zitten. Na vier dagen, op 9 december, was ons nichtje Myrte het blijkbaar al zat en werd ze met een keizersnede gehaald. De weken erna waren intens en heftig. Mijn schoonzusje en zwager zaten in een achtbaan vol emoties. Tegelijkertijd zag ik naast deze zo begrijpelijke emoties iedere dag weer een enorme veerkracht en doorzettingsvermogen. Gelukkig ging het goed met Myrte, bleek ze beresterk en net als haar moeder een pittige doorzetter. Maar wat was ze klein en kwetsbaar.

    Een paar dagen voor kerst mochten moeder en kind naar huis. Als verrassing hadden mijn zwager en ik het huis ondergedompeld in (teveel) kerstversieringen en zelfs een Nick & Simon kerstcd gekocht. Hun appartement in Rotterdam was klaar voor de komst van Maaike en Myrte. Ondertussen werd ondanks de turbulente tijd ook het kerstdiner voorbereid; juist nu was er nog meer behoefte aan samenzijn met kerst en lekker samen koken. En zo gingen mijn man, schoonmoeder en ik op tweede kerstdag 2013 met een krat vol boodschappen naar Rotterdam om samen te zijn, en met lekker eten het leven te vieren. Met Myrte die op de achtergrond lekker in haar wiegje lag te slapen maakten wij verschillende heerlijke gangen klaar. Het hoogtepunt van de avond was de lamsstoof, voor mij een vegetarisch alternatief met groente. We proostten op de wonderen des levens.

    Maar plotseling werd ons geluk angstaanjagend verstoord. Een kaarsje op de kast naast het wiegje van Myrte vatte extra vlam door een afgebroken lucifer stokje dat er nog in zat. De vlam werd steeds groter en in een split second werd er snel gehandeld. Als een leeuwin die haar jong beschermt vloog mijn schoonzusje op om haar dochtertje te pakken. Het leek wel of dit sneller ging dan de tijd zelf.

    Kerst staat symbool voor de geboorte van een kind. Maar in mijn familie is er dat jaar ook een geweldige moeder geboren. Myrte is inmiddels vijf jaar, en nog even sterk als toen. Alsof die tijd in het Rotterdamse ziekenhuis bepalend is geweest voor haar wilskracht, doorzettingsvermogen en de vreugde die zij ons geeft.
    Nog steeds koken en eten wij ieder jaar uitgebreid met elkaar en vieren wij het geluk van het leven en het samenzijn als familie. Het hoogtepunt van het kerstdiner dit jaar is de eend; de vleeseters zijn al dagen bezig om de eend voor te bereiden. Ik als vegetarier kijk uit naar de spiraaltaart met groente uit het kookboek van Yvette van Boven, een gerecht dat ik als true foodie al tijden wil maken. De mandoline om dit te kunnen maken lag al ingepakt onder de kerstboom. Wij gaan straks onder andere deze spiraaltaart met elkaar maken, onder het genot van een lekker glas bubbels. Wij gaan genieten van elkaar en het lekkere eten, zodat ook dit jaar een mooie (kook)herinnering wordt. Francesca, fijne kerstdagen voor jou en je naasten!

  9. Mijn mooiste kookherinnering is het jaar dat ik samen met mama voor het eerst oma’s stoofpeertjes recept kookte. Terugdenkend aan de ouderwetse Kerst, toen oma en opa er nog waren. Oma maakte het altijd in een Le Creuset stoofpan, dus dat doen wij ook om de traditie in ere te houden. Oma klopte eiwitten stijf met de hand, om er pavlova naast te serveren. Maar ik heb niet zo’n getrainde arm, dus ik zou dat (en vele andere kunsten) graag doen met de KitchenAid. Met die retro blauwe kleur, is het toch net of ik me nog een beetje in oma’s keuken waan :).

  10. Ik was bijna vergeten mijn mooiste kookherinnering hier te plaatsen. Ik had deze onwijs leuke actie namelijk voorbij zien komen op instagram. Gelukkig dat ik er nu toch aan dacht!

    Bakken is iets wat ik al van kinds af aan heel graag doe. Sinds kort ben ik erachter gekomen dat bakken niet alleen een hobby is maar ook echt een passie van me is. Bakken is iets wat me altijd weer een grote glimlach op mijn gezicht weet te brengen. Ik kan uren achter elkaar in de keuken staan. Vaak vergeet ik dan ook de tijd en blijf vaak tot ergenis van me ouders doorgaan totdat ik de perfecte bakcreatie heb gemaakt.
    Mijn mooiste herinnering in de keuken is de herinnering aan hoe mijn oma mij leerde om kruimelvlaai te maken. Een week nadat ik samen met mijn oma in de keuken had gestaan besloten mijn moeder en ik om samen een poging te wagen.
    Alles leek goed te verlopen, ook toen de vlaai uit de oven kwam zag het eruit als een plaatje. Helemaal trots op onszelf besloten mijn moeder en ik onszelf te trakteren op een drankje op een terras. (Het was namelijk heerlijk weer). Echter toen we die avond de vlaai aansneden en een stukje probeerde, bleek de vlaai alles behalve lekker te zijn. We hadden een beetje teveel bloem gebruikt bij het uitrollen van het deeg. Oepss.
    Vanaf dit moment heb ik dan ook geleerd dat de uitspraak oefening baart kunst echt klopt!
    Nu meer dan 10 jaar later heb ik dan ook besloten om verder te gaan met mijn passie, in de hoop om over een tijdje lekkere taartjes te kunnen verkopen.
    Na afgelopen jaar mijn studie te hebben afgerond en bepaald te hebben om van richting te veranderen ben ik dan ook druk in de weer met het volgen van een cursus taartdecorarie. Ik ga er vanuit dat het nog een tijdje duurt voor ik mijn doel heb bereikt, maar zoals ik al eerder zei oefening baart kunst. Ik ben dan ook van plan om door te gaan met het volgen van cursussen om mijn bakkunsten zo goed mogelijk te kunnen blijven ontwikkelen.
    Een kitchenaid zou mij dan ook enorm helpen om sneller taarten en lekkernijen te kunnen maken ipv de handmixer waarmee ik nu werk.

  11. Mijn bijzonderste kookherinnering is dat ik mijn moeder en zussen wilde verrassen door een cake te bakken. Helaas ontpopte er toen een cakevloek, ik was nog niet zo handig met de maatkan en gebruikte een halve liter melk in plaats van 50 mililiter. Ik had al wel door dat er iets niet goed ging, toen moest ik toch om hulp vragen voor de herkansing. Toen heb ik heel gezellig samen met mijn zus een nieuwe cake gebakken. Het was een hele gezellige avond. Ik heb daarna ook nog wel cake gebakken, maar daar ging ook wel eens wat mis… We kunnen er nog steeds om lachen. Sindsdien zijn mijn bakskills heel wat verbeterd. Met een kitchenaid heb ik naast een linkerhand ook een rechterhand vrij, daarmee zou ik goed mijn cakevloek kunnen opheffen😉

  12. Mijn lekkerste en verrassende kookervaring was het maken van mijn eerste macarons. Vanille aan de buitenkant, met granache vulling. Ik was erg zenuwachtig want ik kreeg voor het eerst mijn, toen nog, aanstaande schoonouders op bezoek. Na veel gegoochel met een staafmixer, het nodige handwerk en geduld, kwamen er toch een mooie en lekkere macarons uit mijn handen. Mijn schoonouders keurden mijn bakkunsten goed en zo ben ik inmiddels gelukkig getrouwd en houdt mijn man ook zeer van mijn baksels. Met zo’n prachtige Kitchenaid mixer kan het alleen maar beter worden 😉 Bedankt voor deze mogelijkheid!

  13. Op de valreep, want wat moest ik schrijven? Er zijn de laatste jaren heel wat mooie momenten voorbij gekomen!
    Als klein meisje was ik een vreselijk moeilijke eter, ik lustte weinig. (Sorry mama!) Maar daar kwam verandering in toen ik op mezelf ging wonen, dan moet je toch iedere avond iets gezonds en vooral iets lekkers op tafel toveren. Het begon het de Hollandse pot en appeltaarten, en ik kreeg er plezier in! Dat zorgde dat ik op internet ging rondsnuffelen naar recepten, kookboeken indook en dingen ging uitproberen. En wat word je blij als er iets op tafel komt wat je zelf heel lekker vind en waar je anderen ook van ziet smullen! (Dat lukte overigens zeker niet altijd! Haha)
    Na de geboorte van mijn zoontje Thijs ging ik enthousiast aan de slag om allerlei ‘prutjes’ te maken, met zoveel mogelijk variatie in de hoop dat hij straks alles zou lusten.
    Hij is nu 3 jaar oud, en iedere zaterdag struinen we met z’n tweeën de markt over om de ingrediënten te halen voor wat we dat weekend gaan maken. Iedere week een ander recept.
    En het mooiste moment was op een zaterdagavond aan tafel, Thijs: ‘hmmm lekker gekookt mam!’

  14. Een van mijn favoriete kookherinneringen is met mijn oma. Mijn oma is een hele goede kokkin en koekebakker. Ik kan zonder twijfel zeggen dat zij bij het vlammetje van mijn passie voor bakken heeft ontstoken! Vroeger maakte mijn oma altijd viadoe. Dat is een heel bewerkelijke Surinaamse koek. En daar was ze dan ook de hele dag mee bezig. Het beste moment was wanneer de koek in elkaar gezet werd met roosjes van soepel deeg, bestrooid met amandel, kaneelsuiker, sucade etc. Ik mocht dan altijd helpen en zo af en toe was er dan een roosje dat niet goed genoeg was of “per ongeluk” mijn kant op rolde. Die mocht ik van mijn lieve oma dan lekker oppeuzelen. En zo waren we dan een hele partij viadoes in elkaar aan het draaien. Saampjes met z’n twee ☺️

  15. Hallo Francesca,
    Ik hoop dat je feestdagen en de welverdiende vakantie heerlijk waren!
    Ik heb niet één specifiek keukenherinnering, maar ik denk meer een keukentraditie welke ik met mijn moeder had in de keuken. Mijn lieve mama (waar ik zielsveel van houd) heeft een lastige jeugd gehad. Op 13 jarige leeftijd verloor ze haar moeder, mijn oma dus. Ze was toen maar 32 jaar oud. Hiermee kreeg ze eigenlijk een best zware last op haar jonge schouders, want ze nam ook de zorgtaak van haar twee jongere zusjes op zich. Mijn opa hertrouwde snel en was gelukkig met zijn nieuwe vrouw. Vanwege omstandigheden trouwde mijn moeder op jonge leeftijd met mijn vader en had ze het gevoel dat ze haar zusjes in de steek liet. Een aantal jaar later kwam ik ter wereld en vernoemde ze mij naar mijn oma, Zeliha dus. Een naam waar ik erg trots op ben. Ik was als kind (en eigenlijk nu nog steeds) ontzettend nieuwsgierig. Ik wilde zoveel mogelijk te weten komen over mijn naamgenoot en mijn moeders jeugd. Dit was voor haar vaak toch wel een lastig onderwerp om over te praten, welke soms ook tranen met zich meebracht. Dus ik viel haar niet te vaak lastig hierover. Mijn moeder is een echte keukenprinses en kon zich uren in de keuken uitsloven. Het leukste wat ik vond was haar te helpen, al was het met de kleinste taken. En op een of andere manier, deelde wij in de momenten de leukste herinneringen. Mijn moeder kon dan uren praten over mijn oma, de verhalen tot in detail vertellen waardoor het leek alsof ik er was. De bezigheid van iets heerlijks maken, gaf mijn moeder de mogelijkheid om er makkelijker over te praten. En ook de meest wijze levenslessen kreeg ik mee tijdens het koken/bakken. Lessen die ik nu als volwassene nog steeds met mij meedraag.
    Jarenlang heb ik gedroomd over het bezitten van mijn eigen Kitchenaid. Wij kwamen uit een arbeidersgezin, dus heel breed hadden we het niet (en nog steeds niet). Ik had mijzelf voorgenomen dat ik, als ik een eigen gezin zou stichten, deze ooit zou kopen. En na een hele lange tijd te hebben gespaard(bijna drie jaar!) heb ik twee maanden geleden de knoop doorgehakt en mijn eigen Kitchenaid besteld. En trots dat ik er op ben! Ze heeft zelfs een naam. Nu is mijn broer pas gehuwd en heeft mijn nieuwe schoonzus ook een Kitchenaid aangeschaft. Dus we komen elke week met de nieuwste creaties! Deze Speciale editie Kitchenaid zou ik heel graag willen voor mijn lieve mama om de volgende reden. Mijn vader heeft de nieuwste aanwinsten in de familie, de twee nieuwe Kitchenaids, gezien en zich verwonderd erover. Zodanig dat hij vorige week tegen mijn moeder zei, dit moet wel iets goeds zijn. Ik ga vanaf nu sparen zodat ik er ook één voor jou kan kopen! Dat heeft mij zo ontroerd, dat toen ik dit las, ik wist dat ik het voor haar wilde proberen! Ik hoop zo dat ik een kans maak en mijn liefste moeder hiermee gelukkig kan maken!

  16. Het was eind jaren tachtig, en zoals elke vakantie, gingen we naar Oostenrijk. Met z’n vieren in de auto – mijn broer en ik met een walkman op de achterbank – en onderweg kregen we zoals altijd een Danoontje (die we de rest van het jaar nooit kregen, dus dat was altijd heel speciaal). Deze vakantie gingen we ook op bezoek bij mijn tante die in Tirol woonde. Ik zie zo nog het hele huis voor me, en ook dit typisch Oostenrijkse keuken. Zoals het de goede Oostenrijkse gewoonte betaamt, ontving je gasten niet in de woonkamer, maar gezellig in de keuken, waar de tafel altijd mooi gedekt was met wit linnen, gekleurde servetten en het mooie servies, waarvan ook nog een paar mooie gebloemde exemplaren de keukenmuren opvrolijkten.
    Tijdens ons bezoek moesten mama en haar zus op familiebezoek en zouden dus twee dagen van huis zijn. Mijn broer en ik bleven achter bij papa in het huis van mijn tante. Hij zou dus ook voor het eten zorgen die avond. Iets dat hij in al die jaren daarvoor (en zoals nu blijkt in alle jaren daarna) echt nooit deed. Het enige andere verhaal dat ik ken over het koken van mijn vader, was dat hij andijviestamppot met gehaktballen had gemaakt toen mijn moeder voor de eerste keer naar Nederland kwam (een betere introductie in de Nederlandse keuken is er bijna niet, toch?).
    Wij zaten gezellig aan de keukentafel een spelletje te spelen, terwijl papa begon aan het eten; dit was voor toch ons toch wel heel bijzonder, dit hadden we nog nooit meegemaakt! Hoe het uiteindelijk gesmaakt heeft, dat kan ik niet meer navertellen, maar hoe klein we ook waren, het volgende zullen we nooit vergeten… Zoals elke vader in de jaren tachtig, had ook de onze een snor, en droeg hij op z’n Michael Jackson’s witte badstof sokken in zwarte instappers. En ja hoor, hij had het voor elkaar gekregen spaghettisaus op zijn witte sokken te knoeien! Wij vonden dit absoluut hilarisch! Hoe blij we ook waren dat mama weer terug was, en hoe leuk we het ook vonden dat we zo’n supergaaf groot souvenirpotlood kregen toen we haar van het treinstation gingen ophalen, het eerste wat mama van ons hoorde was dat papa saus op zijn sokken had geknoeid!
    Jaren later was een van de eerste dingen die ik kookte, ook spaghetti bolognese. Toen ik mijn moeder trots hierover vertelde aan de telefoon, moesten we toch weer lachen… “Schone sokken..?” “Jep, schone sokken, mama…

  17. Ik bak onwijs veel en heb dus ook tal van mooie kookherinneringen. Maar als ik dan toch moet kiezen is mijn mooiste kookherinnering het jaarlijks maken van hemelse modder met mijn moeder voor kerst. Dit doen we echt al vanaf toen ik klein was. Als peuter was ik voornamelijk aan het proeven. Na het maken nog even in de koelkast laten opstijven en ja hoor. Als 2-jarige wist ik de gigantische bak (ja, onze familie telt zo’n 30 man) te vinden, in de koelkast. Met die piepkleine vingers wist ik de koelkast open te maken en met de grote opscheplepel die er nog in stond, de bak op te eten. Dag kersttoetje. Gelukkig kon mijn moeder er om lachen. Verklaring voor het opsnoepen van de hemelse modder uit de koelkast: het meest goddelijke toetje ooit en mijn moeder maakt het als de beste. Een echte familietraditie!!
    Zou fantastisch zijn deze KitchenAid te winnen zodat er nog vele jaren bakplezier voor moeder en dochter aan komt 🙂

  18. Mijn mooiste kookherinnering brengt mij terug naar mijn tijd in Ghana. Mijn oorspronkelijke plan was om les te gaan geven op een lokaal basisschooltje, maar al snel kwam ik terecht bij een weeshuis, waarbij elke maaltijd wordt ontvangen alsof het een koningsmaal is. Helemaal ziek van de heimwee had ik al ruim twee weken geen hap door m’n keel kunnen krijgen, maar na één middag mee te helpen op het weeshuis werd eten opeens weer iets om naar uit te kijken en dankbaar voor te zijn. Je kan namelijk moeilijk met dikke tranen aan tafel gaan zitten en geen hap eten, terwijl de kinderen daar alleen naar vrolijk worden en blij zijn als een bord dampende jollof rijst wordt voorgeschoteld.

    In Ghana heb ik gewerkt op een weeshuis waar de kinderen het echt niet super slecht hadden. De kinderen worden geknuffeld, mogen spelen, hebben een eigen bed, gaan naar school en krijgen elke dag zeker twee stevige maaltijden. Het maken van die maaltijden is een avontuur!

    Het begint al bij de markt. Chaos, heftige geuren en kleuren, overal schreeuwende mensen, levende kippen in plastic zakken, rottende vissen in de volle zon, pepers, plaintain en cassave. Als obroni (blanke) wist ik oprecht niet waar te beginnen met m’n boodschappenlijstje. De kinderen die mee mochten wisten daarentegen heel goed wat te doen. Ze ruiken, voelen en discussiëren over prijzen zonder te twijfelen. Gelukkig was het geen weekend, waardoor de levende kippen werden overgeslagen, maar kochten we wel gedroogde vis als doordeweekse kost. De geur is onbeschrijvelijk penetrant en de zwermen vliegen maken het ook niet veel aantrekkelijker. De kinderen proeven, laten mij proeven en gaan akkoord. Weten waar je ingrediënten vandaan komen maakt koken voor mij al zoveel leuker en spannender!

    Bij het weeshuis maken we fufu. Een soort deegbal van cassave. Traditioneel met een houten stok hebben we ruim twee uur staan ‘pounden’, waarbij we hard op de cassave slaat totdat de stevige massa een deeg wordt. Smaakloos, maar voedzaam. Hier in Nederland neem ik niet vaak de tijd om twee uur aan deeg te werken, maar daar was het meer een sfeervolle bijeenkomst van voornamelijk vrouwen. Er werd gezongen, uitbundig gelachen en gedroogde vis gekauwd. Fufu eet je vaak in combinatie met een vis- of groundnut soep. Je scheurt een stuk fufu af met je rechterhand (links is echt not done!) en vormt een lepeltje waarmee je de soep naar je mond brengt. Mijn eerste ervaring leverde veel gelach op van de kinderen, omdat ten eerste de helft van de soep m’n mond niet bereikte, maar ook omdat ik op de fufu begon te kauwen terwijl je het in één keer moet doorslikken. Nee, fufu is niet echt mijn ding, maar dan de soep..

    In het weeshuis leerde ik groudnutsoep maken. Groundnut smaakt een beetje naar pinda, maar dan wat aardser. De soep is dan ook pindakaasachtig, maar veel voller van smaak. Ik leerde de soep maken in de eerste week in het weeshuis en heb nooit meer een indrukwekkendere kookervaring gehad. Ik wist weinig van de ghaneze keuken, maar was onder de indruk van de tijd die in de soep werd gestoken. Elke noot met de hand gepeld, gewassen en geplet. Geen zout, maar alleen pepers werden gebruikt als smaakmaker. Als Nederlandse vind je elke peper al snel te pittig en daardoor eentonig, maar in Ghana heb ik geleerd dat elke peper een eigen unieke smaak heeft en elke combinatie zorgt voor een andere pit en dimensie in de soep. Iets waar zoveel tijd en liefde in wordt gestoken dat het me altijd is bijgebleven.

    Ik heb veel groudnutsoepen gegeten in Ghana. Nog veel lekkerdere dan die in mijn weeshuis, maar nergens heb ik zo kunnen genieten van de bereiding van één maaltijd als die middag in het weeshuis. De ervaring van de markt, pounding van de fufu en de smaken van de soep blijven mij altijd bij. Niet alleen het koken, maar ook het eten van de maaltijd is indrukwekkend, omdat iedereen er zo naar uitkijkt en echt bezig is met z’n maaltijd. Er is geen verdere afleiding dan je bord eten en daar word je gewoon blij van!

    Ga je ooit naar Ghana? Bestel dan gewoon groudnutsoep zonder fufu (die spons pikt voor mij veel te veel smaak in) en een klein beetje gedoogde vis (ja het stinkt en ziet er vies uit, maar je gaat van de smaak houden). Vraag ook of je mag helpen koken en ga genieten!